Απλώς αναζητούσαμε τον τρόπο για να φτάσουμε εκεί παίρνοντας μαζί και τα όνειρα μας.
Για ένα -και πλέον- αιώνα αυτή η συζήτηση εγκλωβίστηκε ανάμεσα σε δυο κοσμοθεωρίες που μπορούμε να πούμε ότι συμβολικά ονομάστηκαν δεξιά και αριστερά.
Δεν είναι στις προθέσεις μου να αναλύσω αυτές στις θεωρίες καθώς θα εγκλωβιστώ στην αναζήτηση επιχειρημάτων για το ποια από τις δυο θεωρίες είναι σωστότερη, η καλύτερη, η πιο ανθρώπινη, ή η πιο εφικτή!
Αυτό που θέλω να τονίσω είναι ότι με την πτώση του υπαρκτού θεωρήσαμε ότι απόμεινε ως μόνη ρεαλιστική προσέγγιση του δικαίου ή καλύτερου κόσμου ο οικονομικός φιλελευθερισμός
Είχαμε δηλαδή να επιλέξουμε ανάμεσα
σε δυο εργαλεία για την προσέγγιση του δίκαιου κόσμου
και το ένα χάλασε . Συμπερασματικά φτάσαμε να πιστεύουμε ότι πλέον το μόνο εργαλείο που μας έμεινε είναι και το σωστό.Μάθαμε να ελπίζουμε ότι ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός.
Είναι όντως εφικτός;Ο δίκαιος κόσμος αποτέλεσε
ένα πανίσχυρο ιδεολόγημα που νομιμοποίησε κάθε αίτημα αλλά και κάθε αντεργατικό, αντι ασφαλιστικό, αντι κοινωνικό μέτρο, ή θυσία που έγινε ποτέ στο κόσμο της εργασίας.

Είναι όμως αυτός ο κόσμος εφικτός.
Η απάντηση είναι κατηγορηματικά όχι!
Αυτή η απάντηση βρίσκεται στην πρώτη παράγραφο και συγκεκριμένα στην φράση
«πήραμε μαζί τα όνειρα μας». Την ατομικότητα μας.Εξετάζοντας ακόμα
Ένα άλλο ιδεολόγημα που κυριάρχησε και κυριαρχεί ως ζητούμενο και είναι
ο όρος «κοινωνία», θα δουμε γύρω μας τις αντικοινωνικές συμπεριφορές της Φοροδιαφυγής, της διασπάθισης του δημόσιου χρήματος, την άπραχτη, την λαμογιά το μέσον, την δωροδοκία, την δωροληψία, την μίζα την προσπάθεια προσπορισμού πλούτου και εξουσία με κάθε μέσο, να κυριαρχουν.
Απλοϊκά θα λέγαμε ότι ο καθένας είναι μόνο για την πάρτη του.
Είναι εύκολο να φτάσεις στο συμπέρασμα
ότι ο όρος και η ουσία του όρου «κοινωνία» έχει καταρρεύσει καθώς οι ατομικότητες κυριαρχούν.
Τα μόνα αιτήματα που μοιάζουν να “θυμίζουν λίγο κοινωνία” είναι τα αιτήματα για διαφάνεια, αξιοκρατία, προστασία του περιβάλλοντος, δημοκρατία, ανθρώπινα δικαιώματα αλλά αυτά δεν είναι μόνο αιτήματα της αριστεράς, αλλά εφάπτονται στο συνολικό αίτημα για πολιτικό φιλελευθερισμό.
Οι ατομικές συμπεριφορές κυριαρχούν και μας οδηγούν δηλαδή σε επαναξιολόγηση του αξιακού κεκτημένου των δυο τελευταίων αιώνων. Επί τις ουσίας μοιάζουν να βρίσκονται πίσω από την όποια αστοχία υλικού, προσωπικού και αποφάσεων της πολιτικής ηγεσίας και των σύγχρονων κομμάτων.
Δεν μοιάζει να υπάρχει τρόπος τυποποίησης αυτών των συμπεριφορών στην βάση κάποιας κοινής ταξικής συνιστάμενης. Οι ατομικές συμπεριφορές αποδεικνύουν ότι η ταξική συνείδηση είναι ένα ακόμα ένα ιδεολόγημα.
Δια ταύτα.
Ένα σύγχρονο κόμμα που θέλει να γίνει πλειοψηφία αφού ικανοποιήσει όλα αυτά τα αιτήματα που αναφέρθηκαν παραπάνω και αφορουν τον πολιτικο φιλελευθερισμό θα πρέπει να αντιληφθεί τις κάθετες συσπειρώσεις.
και να μην εγκλωβιστεί σε όρους μη προνομιούχων που αφορούν ένα μέρος του συνόλου αλλά να απευθυνθεί στο σύνολο.
Ένα παράδειγμα: Μια θέση ή ένα ευνοϊκό μέτρο που θα στοχεύει στο καταναλωτή και θα ευνοεί την οικοδομική δραστηριότητα, θα έχει άμεσα αντίκτυπο σε τριάντα ή σαράντα ομοειδή και σχετικά με την οικοδομή επαγγέλματα.
Τονώνοντας την αγοραστική δύναμη του καταναλωτή δίνοντας κίνητρο για αγορά κατοικίας παράγεις πλούτο για τριάντα συναφή επαγγέλματα και κατ επέκταση πολλαπλασιαστικά οφέλη για του απασχολουμένους σε αυτά, τις οικογένειες τους, τις τοπικές κοινωνίες, και όσους σχετίζονται.
Αντίστοιχα είναι τα στην επιχειρηματικότητα στους τομείς της παιδείας, της υγείας, του τουρισμού.
Στοχεύεις στην αύξηση της καταναλωτικής δύναμης σε ένα τομές από τους παραπάνω και δημιουργείς πολλαπλασιαστικά οφέλη για όλα τα ομοειδή επαγγέλματα και στους καταναλωτές.
Η σύγχρονη αριστερά δεν πρέπει να στοχεύει στην νεφελώδη ανακατανομή του πλούτου ή στην δίκαιη κοινωνία, αλλά στην αύξηση της δυνατότητας κατανάλωσης σε συγκεκριμένους τομείς τις οικονομίας.
ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ D part
Πρόσφατα σχόλια